Niet alles kan je plannen

Soms valt het gewoon niet te plannen, Tijdje terug las ik deze quote: "Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt." Naar het origineel van John Lennon: "Life is what happens to you, while you're busy making plans". En dat heb ik de afgelopen weken ook ervaren. We vertrokken derde kerstdag naar Sauerland voor een paar dagen vakantie met ons gezin. Even lekker weg, genieten van elkaar en de omgeving. En dat lukte want we hadden een leuk hotel in een gezellig duits dorpje. We genoten van het uitgebreidde ontbijt en besloten om eerst een lekker stuk te gaan wandelen en 's middags door te brengen in het zwembad. De volgende dag zouden mijn man en dochters lekker gaan skien en zou ik het dorpje in gaan om in de gezellige winkeltjes te neuzen en ik zag mijzelf al zitten in zo'n 'stube' achter een mok warme chocomelk en met een heerlijk boek op schoot. Want ik had besloten om niet te gaan skien. De rest van de familie gaat het skien beter af en ik had geen zin om mij te forceren en een blessure op te lopen. Afijn zo ver kwam het niet...

Na het ontbijt maakten we ons klaar en liepen we het dorp in. Achter de kerk begon  de wandelroute. Het was een route van 8 km een waterig zonnetje kwam door en al wandelend hadden we gezellige gesprekken. De route ging het dorp uit en de verharde weg veranderde in een weiland. Dus een beetje modderig vervolgde we onze weg. Even verder op werd het weer een verharde weg en zo wisselde de harde en zachte ondergrond elkaar af. Nadat we een terrein vol leien voorbij waren liepen we aan de achterkant het bos in. Er lag veel blad en het was oppassen omdat het ook een beetje afliep naar beneden.



En daar gebeurde het. Mijn rechtervoet gleed weg en schoot vooruit en mijn gewicht ging er achteraan. Maar mijn linkervoet bleef staan en klapte daardoor dubbel. Nog voordat ik op de grond viel voelde ik iets knappen in mijn linkervoet. Daar zat ik dan ik wist gelijk dat het niet goed was. Maar zitten was geen optie dus ik ging staan. Daar stond ik dan op een bospad ergens op een berg waar geen auto bij kon. Dus ondersteunt door Gerwin moest ik minimaal nog zo'n 600 meter afleggen tot de weg. Waar ik even later in de auto kon stappen. In het ziekenhuis kreeg ik de melding dat mijn kuitbeen was gebroken.



Inmiddels is dat bijna 4 weken geleden. Zit ik nog steeds keurig met mijn been omhoog en gaat het belasten elke dag een beetje beter. Maar mijn hoofd en lichaam werken nog niet samen. In mijn hoofd kan ik veel meer maar als ik dan wat dingen doe ben ik vervolgens doodmoe. Ik ben niet ziek maar wel een beetje 'ontvoet'. En dus weer mijn grenzen aan het verkennen. Want als je ineens uit je dagelijkse routine wordt gehaald kijk je ineens heel anders naar de dingen die je anders moeiteloos doet. Zo zie je maar je kan plannen wat je wil maar soms neemt het leven een andere route.

  Mirjam Peppelman         Reacties (1)

Reacties (1)

Geen reacties gevonden.

Meer reacties